............................Bu, sana .................................Son siirim, ey yar! ........................Bil ki; bir daha sevemem, ...............Sevilmem de, öyle kolay kolay. ..........Hem terkedilmem de dolayısıyla. .....Ama şunu da anla; yaşayamam! Gamsız olamam, boşverip geçemem. .....Gezerim deliler gibi kendimden uzak, ..........Arada bir şuurum yerine gelir belki! ................Belki ağlarım, belki küfrederim. .........................Belki de hiç gelmez bile! ................................... ''Yoktu ki'' derim ............................................Silerim!
Aşk bir uyuşturucu gibidir.
İlk hissetiğinde
göklerin üstüne çıkarsın
ayakların yerden kesilir;
fakat düşüşe geçtiğin zaman
azap verir,
tutarsız kararlar vermeye başlarsın.
Bedenine,sevdiğin insanlara
bir canavar gibi saldırmaya başlarsın.
Uzatılan elleri geri çevirip
tekrardan uyuşturucu bulmak için
çabalamaya çalışırsın.
Ama bil ki bu
giderek bataklığa sürükleyecektir seni
Arayışlarında bir şey bulamadığın
zaman ise yaşamın bir anlamı kalmaz
zaten diptesindir.
Bütün bedenini saran zehiri atmak
için kendinle yüzleşme zamanı
gelmiştir
Kurtuluş sizce uzatılan elleri itip
tek başına bununla savaşmak mı?
Gene yeni arayışlara girmek mi?
Yoksa her şeyden soyutlayıp
hayalet gibi yaşamak mı?
Çözüm ne olcak?!!!