Bir tek şeyi unutma!
Seni sevdim ben..
Sana uyumak,
Sana uyanmaktı hayat.
Sıratını geçtim yaşarken korkmadan
Korkumu geçtim cesaretle, ihanetle..
Berduş bir yalan masumiyeti öptüm bile bile
Tek sen gitme diye !
Sonbahar oldum yaprak yaprak
Ağaç oldum köklerimi unutarak
Tesellisiz bir geceye fırlatıldım,Kalbimi dar kafese kapatarak
İçimdeki bir kanarya Hiç susmadan ağlayacak ...........
dönme sevgilim geç oldu..
aşkın kalbimde soldu
acılar seni unutturdu
dönme sevgilim dönme
unuttum seni..
dönersen yeniden umut olacaksın içimde
sana deli gibi tutuklu kalacağım
dönersen bu beden yeni bir gidişinle yıkılır
dönme sevgilim dönme
yeni umutlarımdan sonra
acı çekmeye hazır değilim
dönme sevgilim artık çok geç herşey için
ben yokluğundaki seninle yaşamaya alıştım
senin için şiirler yazmaya,
şarkılar söylemeye alıştım
dönme sevgilim dönme
yeniden varlığına alışamam
dönme çünkü vazgeçtim senden
dönme çünkü yastığım gözyaşlarıma hasret kalır
dönme çünkü seni istemiyorum
dönme çünkü seni seviyorum
dönme çünkü bu kalbim gidişlerine dayanamıyor artık
hoşçakallarınıda al ve git!!!
keşke yanlızlığım kadar yanımda olsaydın, onunla paylaştıklarımı seninle paylaşsaydım.keşke senin adın yanlızlık olsaydı ve ben hep yanlız kalsaydım....
Bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada varmış: Mutluluk, Üzüntü, Bilgi ve tüm diğerleri, Aşk dahil. Bir gün, adanın batmakta olduğu, duygulara haber verilmiş.Bunun üzerine hepsi, adayı terk etmek için sandallarını hazırlamışlar. Aşk, adada en sona kalan duygu olmuş, çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek istemiş. (*) Ada neredeyse batacağı zaman, Aşk yardım istemeye karar vermiş. Zenginlik, çok büyük bir teknenin içinde, geçmekteymiş. Aşk, "Zenginlik, beni de yanına alır mısın?" diye sormuş. Zenginlik, "Hayır, alamam. Teknemde çok fazla altın ve gümüş var, senin için yer yok." demiş. Aşk, çok güzel bir yelkenlinin içindeki Kibir'den yardim istemiş. "Kibir, lütfen bana yardim et!" Kibir "Sana yardım edemem, Aşk, sırılsıklamsın ve yelkenlimi mahvedebilirsin." diye cevap vermiş. Üzüntü yakınlardaymış ve Aşk yardim istemiş: "Üzüntü, seninle geleyim." "Of, Aşk, o kadar üzgünüm ki, yalnız kalmaya ihtiyacım var." Mutluluk da Aşk’ın yanından geçmiş; ama o kadar mutluymuş ki Aşk’ın çağrısını duymamış. Aşk, birden bir ses duymuş. "Gel Aşk! Seni yanıma alacağım..."Bu Aşk’tan daha yaslıca birisiymiş. Aşk o kadar şanslı ve mutlu hissetmiş ki, onu yanına alanın kim olduğunu öğrenmeyi akıl edememiş. Yeni bir kara parçasına vardıklarında, Aşk’a yardım eden yoluna devam etmiş. Ona ne kadar borçlu olduğunu fark eden Aşk, Bilgiye sormuş: "Bana yardım eden kimdi?" "O, Zaman’dı" diye cevap vermiş Bilgi."Zaman mı? Neden bana yardım etti ki?" diye sormuş Aşk. Bilgi gülümsemiş: "Çünkü sadece Zaman Aşk’ın ne kadar büyük olduğunu anlayabilir..."
Yorum yapmak ister misin? Abone ol Abonelik ücretsiz!, veya Giriş Yap! (eğer zaten aboneysen tabi!).
